Home Getuigenissen Louella van Stippent
Getuigenis van Louella van Stippent-Kuwas Afdrukken E-mail


Eigenlijk kan je mijn zoektocht kernachtig samenvatten met deze woorden:

BELIEVE....TRUST...OBEY !!!! 
GELOOF… VERTROUW… GEHOORZAAM!!

Ondanks dat ik al in 1980 tot bekering ben gekomen ben ik, door mijn eigen stommiteit, in de loop der jaren toch door vele “valkuilen van het rechte pad af geraakt”.
Ik heb 2 lieve, grappige, stoute meisjes samen met mijn fantastische moeder opgevoed. Tot 8 jaar geleden mijn lieve gelovige moeder plotseling stierf en op 11 mei (Moederdag) werd ze ziek en 9 dagen later, op 20 mei, stierf zij. Plotseling kwam er een héle grote leegte in het leven van mij en mijn dochters.


Mijn moeder was een biddende moeder en met haar overlijden viel ook die steun weg!! Mensen adviseerden mij mijn moeder te vergeten, omdat het volgens hen niet goed was om veel aan haar te denken. Maar hoe meer ze me dwongen..hoe meer ik naar haar verlangde.
Maar goed, ons leven ging door en zoals ik hierboven al zei heb ik daarna veel fouten gemaakt..ook met de opvoeding van m’n kids. Hoewel mijn kinderen nu inzien dat het vaak voor hun eigen best wil was dat ik héél streng was.

Intussen heb ik een aardige man ontmoet, Wil, en wij zijn 3 jaar geleden getrouwd. De laatste jaren voordat ik bij mijn nieuwe gemeente  “christelijk centrum de banier” kwam, ging het niet goed met m’n kinderen; ik wist niet meer wat ik moest doen en onbewust ben ik véél voor ze gaan bidden.
Toen zei iemand tegen mij: Je neemt de taak van je moeder over, je bent een biddende moeder voor je kinderen en inmiddels ook voor je 2 kleindochters geworden. (mijn meidenclub: tesamen met Wil zijn dochter en kleindochter,  een echte meidenclub dus).

Toen barstte de bom in onze vorige gemeente, dat kwam omdat de voorganger ging emigreren en de oudsten, die nog onervaren waren doordat ze nog niet zo lang bekeerd waren, namen het over en het gevolg was dat de gemeente ‘achteruit’ ging. Het leek wel of ze met de “tempelreiniging” bezig waren, maar dan van mensen en niet van beesten.
Het gevolg was dat er veel veranderd werd, er heerste een ‘ik ben de baas’ mentaliteit en velen verlieten de kerk, ook Will en ik besloten, met veel verdriet, de gemeente te verlaten. Hier konden we niet meer bewegen of groeien, het was alsof ik tegen de muur werd gedrukt.
We gingen toen af en toe, dankzij mijn vriendin Della naar ‘de banier’, maar intussen waren we al 2 jaar niet meer daar geweest. Toen we na 2 jaar weer gingen….WAREN WE THUIS GEKOMEN!
Een hele verandering: liefde...zachtmoedigheid...aandacht voor mekaar.....! Voor Will was het nieuw, want hij kende tijdens zijn bekering alleen een rommelige gemeente.

We zaten van de week in de auto en ik zei tegen Will: “het is nu al bijna 1 jaar dat we bij deze gemeente zitten en ik heb rust in m’n gedachte/ziel. Mijn gedachten/gevoelens, ziel waren héél warrig en rommelig.

Ik merkte dat:
ik ben gaan groeien...
ik kreeg ruimte..
ik leerde gehoorzamen...
ik werd op een liefdevolle manier gecorrigeerd..
ik was klaar om te leren..
ik kon alles kwijt aan m’n lieve coach(bless you sis)..
ik heb dit niet eerder op deze manier meegemaakt..
ik was de laatste jaren héél rebels geworden...
Maar hier ben ik veranderd in de zin van dat ik luister en me laat corrigeren en dat wil ik steeds meer.
ik heb geleerd MET JEZUS TE STRIJDEN...HEM echt echt lief te hebben !!

Mijn man Will is drastisch veranderd, hij heeft de gave om te luisteren. Ik heb geleerd te GEHOORZAMEN en te doen wat God van mij verlangt.
ik weet nog niet wat m’n gave is...nou ja ik weet het wel...maar wil niet naast m’n schoenen lopen hahaha...maar ik denk dat ik misschien veel heb!! Bijvoorbeeld dat ik voor iedereen klaar sta??

Mensen probeerden mij te breken en het was hun bijna gelukt...ik was op tijd weg. En nu in dit afgelopen jaar hier in ''de banier'' werd/word ik weer opgebouwd (geestelijk dan) samen met Will die mijn steun en toeverlaat was en is voor mij en m’n meisjes.

Ik heb geleerd te gehoorzamen en trouw mijn tienden te geven en God zorgt voor de rest!! Iedere keer als mijn salaris binnen komt, maak ik als eerste mijn tiende over want dat is héél erg belangrijk voor mij, daarna merk ik dat God zorgt dat ik alles kan betalen.
Dit jaar met Pinksteren zijn we 1 jaar in ‘de banier’ en mijn leven is drastisch veranderd. Ik leef voor God en met God.



Op een dag hoorde ik dat mijn contract niet meer verlengd zou worden en ik dus NIET naar het nieuwe Jeroen Bosch Ziekenhuis mee zou gaan; een werkplek die bijna in m’n achtertuin staat hihhii. Ik trok de “stoute schoenen aan” en ben gaan claimen voor een baan in dat ziekenhuis...reeds voor dat ik wist dat ik geen contractverlenging kreeg. Iedere dag als ik s’morgens mijn lamellen opendraaide zag ik het ziekenhuis..en stak mijn handen op en zei: '' IN JEZUS NAAM CLAIM IK EEN BAAN IN DAT ZIEKENHUIS VOOR MIJ !”

Wel meer dan 2 maanden bleef ik dat doen zelfs als we met de auto voorbij het ziekenhuis reden! Ik doe simpel huishoudwerk en de contacten met de patiënten was heerlijk en interessant.
Ik had daar heel veel sollicitaties lopen. Twee weken geleden kreeg ik een afwijzing, met 1 zin die er uit sprong, waar stond dat ik niet ervaren genoeg was voor die functie terwijl ik 1 jaar en 3 maanden op die afdeling gewerkt had in het oude ziekenhuis!!
Om een lang verhaal kort te maken…..ik mocht komen voor een gesprek dezelfde vrijdag en ook daar in het ziekenhuis heb ik dit ziekenhuis als mijn werkplek geproclameerd voor een lange tijd!

Maandagochtend vroeg ik God om mij NIET te beproeven 1 week lang te moeten wachten op antwoord. Hihihihi wat denk je?? 1 uur later belde het ziekenhuis met de mededeling: proficiat..we hebben je aangenomen!!! Ik kon het niet geloven en bleef aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaahh roepen in de oren van die vrouw !! (accute doofheid voor haar...moest voor haar bidden hihihi). Alles is gisteren geregeld en ik mag woensdag a.s beginnen !!

Dit zijn de resultaten van GELOVEN...VERTROUWEN...GEHOORZAMEN !!
Ik heb vertrouwen in HEM!


 

Bijbelvers van de dag

Who's Online

We hebben 12 gasten online